Een paar weken geleden kreeg ik de kans om een driedaagse gastronomische rondreis door Galicië te maken. Het klinkt misschien raar, maar ik was nog nooit in deze prachtige regio geweest. Na dat intensieve weekend weet ik zeker dat ik er nog vaker zal komen en dan zorg ik ervoor dat ik meer tijd heb. Hoe vaak komt het nog voor dat je minder dan EUR 25 per persoon kwijt bent aan vis- en zeevruchten, inclusief wijn en dessert? Ik kan je verzekeren dat dit in Barcelona onmogelijk is.

Food Galicia

Eerste tussenstop: Coruña

Een absolute aanrader is restaurant La Pulpería de Melide. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit nog eens een inktvis zal proeven die in de buurt komt van wat ik hier heb gegeten. Tijdens de rest van mijn verblijf in Galicië durfde ik geen inktvis meer te eten, omdat ik bang was dat ik dan de herinnering aan de inktvis van Melide zou verliezen. Gorka Rodríguez, de chef, werd in 2015 door het Galicische gastronomische forum A Coruña 2015 uitgeroepen tot chef van het jaar. En dat verbaast me niets. Naast de inktvis kan ik je het Galicisch rundvlees en als dessert de heerlijke kwarktaart aanbevelen.

Food Galicia

Op 23 km van Coruña ligt Betanzos, dat bekend staat om de vele restaurants en ’s werelds beste Spaanse omelet. We gingen naar La Casilla, en hoewel door velen wordt beweerd dat hun omelet de beste is, moet ik bekennen dat ik wel nieuwsgierig werd naar de omelet van Casa Miranda, die volgens Juan Carlos veel beter is, en ik geloof hem :-). Het geroosterde rundvlees in La Casilla maakte echt een onuitwisbare indruk, wat nog indrukwekkender is als je je realiseert dat we net een omelet met acht eieren ophadden.

Wandelend door de straten van Coruña:
Churrería Bonilla a la Vista (die aan de Calle Galera is de meest authentieke): in deze ‘churrería’ maken ze die zoete snacks die nu zo populair zijn. En terecht! Een andere zaak die je eigenlijk niet mag missen als je in Coruña bent, is de Bodega Priorato aan Rúa Franja 16. Zoals de naam al doet vermoeden, kun je hier lekkere Priorat-wijn drinken uit een porrón, een klassieke Spaanse kristallen karaf, met een handje pinda’s. De vloer is bezaaid met pindadoppen, wat de zaak een zekere charme geeft. Er moeten hier al duizenden stelletjes hebben afgesproken om onder het genot van een glas wijn in een ongedwongen sfeer het ijs te breken.

Food Galicië

We hebben gegeten in het restaurant A Mundiña, dat door meerdere mensen was aangeraden en ik snap waarom. Ik raad de kokkels, de zeekreeft (lubrigante in het Galicisch) en de caldeirada van roodbaars aan (het hoofdgerecht wordt gemaakt met San Martiño, Escacho, Pinto, Raya… de smakelijkere roodbaars wordt op de traditionele wijze bereid. Zoals de zeelui van Costa da Morte ze thuis bereidden).

05.00 uur ’s ochtends: een bezoek aan de vismarkt van Coruña
Een van de meest magische ervaringen die ik ooit heb gehad. Drie uur voordat de zon opkwam (en slechts luttele uren na het enorme diner van de voorgaande avond) trokken we koud, slaperig en katterig naar de vismarkt van Coruña, la Lonja, om de visveiling bij te wonen. De vismarkt is niet openbaar toegankelijk; je moet een speciale vergunning aanvragen om erbij te zijn, maar dat maakte de ervaring alleen maar interessanter en spannender.

Food Galicië

De sfeer op de vismarkt is gehaast en hectisch, maar de sfeer onder de mensen die er werken, is geweldig. Er werd gelachen en overal zag je mannen elkaar hartelijk begroeten. Montse, een van de vissers met wie ik een leuk gesprek had, verwoordde het als volgt: “Het is een soort kleuterschool voor volwassenen.”

Breng als je tijd hebt ook zeker een bezoek aan het dorp Carral, beroemd om het brood, maar eigenlijk is het brood in heel Galicië ongelooflijk lekker. Neem de tijd om de bakkerijen van Carral te bezoeken.

Finisterre

Diezelfde dag nog gingen we naar Finisterre (Fisterra in het Galicisch), dat ook wel bekendstaat als het einde van de wereld. We hadden alleen maar tijd om bij Tira do Cordel te eten (de beste zeebaars die ik ooit heb gehad) en de zonsondergang vanaf de top van de heuvel te bekijken.

Santiago de Compostella

Voor het ontbijt gingen we naar Café de Altamira, een hotel-restaurant met een zeer originele aankleding, een soort wijnbar met modernistische trekjes en retro-elementen.

Food Galicië

Eten in Santiago
Een bezoek aan Santiago is niet compleet zonder een bezoek aan restaurant Abastos 2.0. Ik heb de afgelopen jaren zelden beter gedineerd. Ik at hier met een vriend die twee weken daarvoor bij Celler de Can Roca, het beste restaurant ter wereld, had gegeten en hij zei dat hij het verschil tussen de twee restaurants niet groot vond.

De kers op de taart van ons gastronomische weekend was restaurant Casa Marcelo. Zoals mijn vriendin Marta zei: “Het is zo heerlijk dat ik de ober wel kan zoenen.” Ik had het zelf niet beter kunnen zeggen. En dan te bedenken dat we bijna niet waren gegaan, omdat we geen eten meer konden zien. Gelukkig blijk ik toch altijd weer meer op te kunnen dan ik denk, want ik geloof niet dat ik ooit lekkerder heb gegeten dan hier.

Food Galicië

Casa Marcelo heeft zichzelf in 2012 opnieuw uitgevonden. Ze hebben dertien jaar lang de Galicische keuken radicaal veranderd met een fantastisch menu, in een ruimte met een open keuken. Inmiddels hebben ze afscheid genomen van dit menu (letterlijk, ze hebben het begraven in de tuin van het restaurant, zie het bewijs op de foto) en hebben ze een nieuwe formule bedacht: tegenwoordig is het restaurant ingericht als taverne en serveren ze Galicische en Japanse tapas. De oesters, jakobsschelpen, dimsum, shao-mae met kipkerrie, prei en aardappel met eierdooier en Iberische bacon (je slaat steil achterover), artisjokkenharten (ben je net weer opgekrabbeld, sla je weer steil achterover), de steak tartare met haasbiefstuk (een beetje te grof voor mijn smaak, niettemin voortreffelijk), temaki met tonijn en steak chimichurri waren allemaal fantastisch. Dat deze lijst niet langer is, is uitsluitend te wijten aan de beperkte omvang van mijn maag. Als dessert raad ik je met klem aan te vragen om de cremositokaas (een kaas van rauwe melk die ze zelf maken) met kweepeer, chocolade, een sorbet van mandarijn en Pedro Ximénez.

Ik wil nog één ding kwijt: ik ga zeker terug naar Galicië, al is het alleen maar voor Casa Marcelo!

Auteur: Carolina Ferrer van La Cocina de Carolina.

Reacties

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.