Bon dia!

Ik ben er nog maar een dag en ik ben nu al gewend. Bon bini Curaçao! Wat is het hier warm. Niet alleen de lucht, de hete zon, maar ook de mensen. Altijd vriendelijk lachen, knikken als ik voorbij loop. Weten ze eigenlijk wel dat ik op bezoek ben? Of denken ze dat ik blijf? Het kan maar zo, want er zijn er zoveel die nooit meer terug gaan. Chillen op de Antillen, heb ik wel eens gehoord. Ik niet, ik ga weer terug. Maar niet voor ik weet waarom ze allemaal blijven, die Nederlanders op Curaçao.

Curacao

Daar sta ik dan
Eindelijk ben ik aangekomen op het eiland dat ik zo’n lange tijd genegeerd heb. Wat moet ik nou op zo’n klein stukje aarde? Dacht ik altijd. Maar nu ben ik klaar om kennis te maken met Curaçao. Daar sta ik dan, in de brandende hitte, op het vliegveld. Als ik wat guldens uit de muur haal, word ik een beetje sentimenteel. Een teken dat ik ouder word.

Verdwaald spreek ik een voorbijganger aan: “Do you know.. uhm, weet u misschien waar ik mijn Avis huurauto kan ophalen?” Ze praten hier Nederlands, natuurlijk!

Huurauto Avis
Ik heb ‘m hoor! Mijn veel te coole bolide voor de aankomende dagen 🙂


Dit is Curaçao
Met open raam rijd ik richting mijn hotel. Het is al donker, maar niet koud. De geur van vis die brandt op een hete gril vult mijn auto. De schroeiende huid, dat is wat ik ruik. Het is aangenaam. Ik krijg er honger van.
Op de weg is het rustig, maar toch moet ik alerter zijn op het verkeer dan in Nederland. Er zitten flinke gaten in het asfalt. Als er ruimte voor is, slinger ik eromheen. Even moet ik denken aan mijn roadtrip door Afrika. Pothole!! Riepen we steeds als er een gat aankwam.

Leguaan
Het stikt hier van de leguanen. Ze staan in sommige restaurants zelfs op het menu


De geuren op het eiland veranderen, net als de omgeving. De gelige, kale bosjes maken plaats voor de fonkelende lichtjes van een stad. Zou het Willemstad zijn? Langs de olieraffinaderij stinkt het naar zwarte rook van een gebroken uitlaat. Ik doe snel mijn raam dicht, voor die ongezonde lucht mijn longen vervuilt.

Trots dat het me gelukt is om mijn hotel te vinden, plof ik neer op het zachte bed. Ik ben benieuwd wat Curaçao me morgen laat zien.

Curacao

Ver voor mijn wekker gaat word ik al wakker. De dag kan niet vroeg genoeg beginnen. Vandaag ga ik naar het strand. Naar het bounty-paradijs, waar iedereen het over heeft. En dat is het. De kust is prachtig. Het witte, fluweelzachte zand voelt als een kussen onder mijn voeten. De kalme zee koelt mijn gloeiende huid. Drijvend in het heldere water voel ik me bedrogen; ik wil het water drinken. Maar het is te zout, dat ruik ik.

Klein Curacao

Op de markt word ik overspoeld door kleuren: jurkjes, sjaals en herinneringen voor aan de muur. Vriendelijke vrouwen met dikke billen vragen of ik even bij ze kom kijken. Ze roepen lukraak wat prijzen van de spullen die ze verkopen. Gulden of dollar, het maakt hier niet uit.

Kura Holanda

Souvernirs

Handelskade

De eilanders switchen van Nederlands, naar Engels, Spaans of Papiaments. Het is maar net wie ze voor zich hebben. Ik ga het eiland ontdekken. I’m going to see the isle. Hoe klinkt dat, in het Spaans, of in het Papiaments?

Dit zijn mijn blogs over dushi Curaçao:
Curaçao begint in levendig Willemstad
Deze vijf onbekende plekken op Curaçao mag je niet missen
Voor elk wat wils: vijf tophotels op Curacao
Sta op uit je strandstoel! Dit is actief Curacao

Reacties

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.